Ο ιατρικός χώρος δεν χρειάζεται να μοιάζει με νοσοκομείο.
Για δεκαετίες, οι ιατρικοί χώροι στην Ελλάδα ακολουθούσαν το ίδιο μοντέλο: λευκά πλακάκια, λάμπες φθορίου, πλαστικές καρέκλες στην αναμονή. Λειτουργικό; Ίσως. Ανθρώπινο; Όχι.
Σήμερα, ο ασθενής επιλέγει γιατρό όχι μόνο με βάση το βιογραφικό. Η πρώτη επαφή είναι ο χώρος. Και αυτή η εντύπωση μένει.
Τι αλλάζει όταν σχεδιάζεις για ηρεμία
Έμμεσος, ζεστός φωτισμός στις αναμονές. Κανείς δεν θέλει να περιμένει αποτέλεσμα εξέτασης κάτω από φως που μοιάζει με χειρουργείο. Η θερμοκρασία χρώματος επηρεάζει άμεσα τον καρδιακό ρυθμό.
Ξύλο, ύφασμα, φυσικά υλικά εκεί που μπορούν να μπουν χωρίς να παραβιάσουν υγειονομικά πρωτόκολλα. Σε καρέκλες, τοίχους αναμονής, ντουλάπια ρεσεψιόν. Η αφή ξυπνάει αίσθηση οικειότητας.
Ο ασθενής δεν θέλει να είναι ορατός σε όλους στην αναμονή. Αλλά δεν θέλει και να αισθάνεται περιορισμένος. Λύσεις: χαμηλά ξύλινα στοιχεία, φυτά, διπλωτικές κουρτίνες αντί για τοίχους.
Η ηχητική απορρόφηση είναι από τα πιο υποτιμημένα στοιχεία. Ένα ιατρείο που αντηχεί προδίδει εμπιστευτικότητα. Πάνελ οροφής, χαλιά, τοίχοι με ηχομονωτικό κορε — επένδυση που ο πελάτης δεν βλέπει αλλά αισθάνεται.
Ο ασθενής που νιώθει ασφαλής στον χώρο, εμπιστεύεται και τον γιατρό.
— Perspective Constructions
Στα παιδιατρικά ιατρεία η πρόκληση γίνεται διπλή: πρέπει να καθησυχάσεις το παιδί χωρίς να γίνεις παιδικός. Καμπύλες αντί για γωνίες, παστέλ αντί για κλόουν χρώματα, παιχνιδιάρικα στοιχεία ενσωματωμένα στην αρχιτεκτονική και όχι κολλημένα στους τοίχους.
Όταν σχεδιάζουμε ιατρικούς χώρους, ξεκινάμε πάντα από την εμπειρία του ασθενή — και μόνο μετά από τη ροή του προσωπικού. Ο γιατρός δουλεύει εκεί κάθε μέρα. Ο ασθενής έρχεται μία φορά. Η μία φορά είναι αυτή που μετράει.